Sarah Kane, Crave

Εγώ θέλω να κοιμάμαι πλάι σου…
Και να σου κάνω τα ψώνια σου, και να σου κουβαλάω τις σακούλες σου,
Και να σου λέω πόσο πολύ μου αρέσει να είμαι μαζί σου,
Και να θέλω να παίζουμε κρυφτό,
Και να σου δίνω τα ρούχα μου, και να σου λέω πόσο μ’ αρέσουν τα παπούτσια σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να κάνεις μπάνιο,
Και να σου τρίβω το σβέρκο σου,
Και να σου φιλάω τα πόδια σου,
Και να σου κρατάω το χέρι σου,
Και να βγαίνουμε για φαγητό, και να μη με νοιάζει που θα μου τρως το δικό μου,
Και να σου δακτυλογραφώ την αλληλογραφία σου, και να σου κουβαλάω τα ντοσιέ σου,
Και να γελάω με την παράνοια σου,Και να σου δίνω κασέτες που δεν θα τις ακούς, και να βλέπουμε καταπληκτικές ταινίες, και να βλέπουμε απαίσιες ταινίες, και να μαλώνουμε για το ραδιόφωνο,
και να σε βγάζω φωτογραφίες όταν κοιμάσαι, και
να σηκώνομαι πρώτος για να σου φέρω καφέ και κουλούρια και γεμιστά κρουασάν,
Και να πηγαίνουμε για καφέ στο Φλοράντ τα μεσάνυχτα,
Και να σ’ αφήνω να μου κάνεις τράκα τσιγάρα,
Και να μην καταφέρνω ποτέ να βρω ένα σπίρτο,
Και να σου λέω τι είδα στην τηλεόραση χτες το βράδυ,
Και να μη γελάω με τα αστεία σου, και να σε θέλω το πρωί αλλά να σ’ αφήνω να κοιμηθείς λίγο ακόμα.
Και να φιλάω την πλάτη σου, και να χαϊδεύω το δέρμα σου.
Και να σου λέω πόσο μα πόσο αγαπώ τα μαλλιά σου, τα μάτια σου, τα χείλη σου, το λαιμό σου, το στήθος σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες και να καπνίζω, ώσπου να γυρίσει σπίτι ο διπλανός σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να γυρίσεις σπίτι εσύ,
Και να τρελαίνομαι όταν αργείς,
Και να ξαφνιάζομαι όταν γυρίζεις νωρίτερα,
Και να σου χαρίζω ηλιοτρόπια,
Και να πηγαίνω στο πάρτι σου και να χορεύω ώσπου να πέσω ξερός,
Και νάμαι δυστυχισμένος όταν έχω άδικο,
Και νάμαι ευτυχισμένος όταν με συγχωρείς,
Και να χαζεύω τις φωτογραφίες σου,
Και να παρακαλάω να σ’ ήξερα μια ζωή.
Και ν’ ακούω τη φωνή σου στο αυτί μου,
Και να νοιώθω το δέρμα σου πάνω στο δέρμα μου,
Και να τρομάζω όταν θυμώνεις,
Και τόνα σου μάτι να κοκκινίζει και το άλλο γαλάζιο,
Και να σ’ αγκαλιάζω όταν σε πιάνει αγωνία,
Και να σε κρατάω σφιχτά όταν πονάς,
Και να σε θέλω όταν σε μυρίζω,
Και να σε πληγώνω όταν σε αγγίζω,
Και να κλαψουρίζω όταν είμαι πλάι σου, και να κλαψουρίζω όταν δεν είμαι,
Και να κυλάει το σάλιο μου πάνω στο στήθος σου,
Και να σε πλακώνω και να σε πνίγω τις νύχτες,
Και να ξεπαγιάζω όταν μου παίρνεις τις κουβέρτες, και να ζεσταίνομαι όταν δεν μου τις παίρνεις,
Και να λιώνω όταν χαμογελάς και να διαλύομαι όταν γελάς,
Και να μην καταλαβαίνω όταν λες ότι σε απορρίπτω,
Και ν’ αναρωτιέμαι πως σου πέρασε ποτέ απ’ το νου ότι εγώ θα μπορούσα ποτέ να σε απορρίψω,
Και ν’ αναρωτιέμαι ποια είσαι αλλά να σε δέχομαι έτσι όπως είσαι,
Και να σου λέω για το μαγεμένο δάσος, τον άγγελο του δέντρου, το αγόρι που πέρασε πετώντας τον ωκεανό επειδή σ’ αγαπούσε,
Και να σου γράφω ποιήματα, και να αναρωτιέμαι γιατί δεν με πιστεύεις,
Και να σ’ αγαπάω τόσο βαθιά που να μην μπορώ να το βάλω σε λόγια,
Και να θέλω να σου πάρω ένα γατάκι που θα το ζηλεύω γιατί θα το προσέχεις περισσότερο από μένα,
Και να μη σ’ αφήνω να σηκωθείς απ’ το κρεβάτι όταν πρέπει να φύγεις,
Και να σου αγοράζω δώρα που εσύ δεν τα θέλεις, και πάλι να τα παίρνω πίσω,
Και να σου λέω να παντρευτούμε, και συ να μου λες πάλι όχι,
Αλλά εγώ να στο λέω και να στο ξαναλέω, γιατί όσο κι αν νομίζεις πως δεν το λέω σοβαρά εγώ πάντα σοβαρά το έλεγα, από την πρώτη φορά που στο είπα,
Και να τριγυρίζω στη πόλη και να τη νοιώθω άδειος χωρίς εσένα,
Και να θέλω ότι θέλεις,
Και να νομίζω πως χάνομαι, αλλά να ξέρω πως πλάι σου είμαι ασφαλής, Και να σου μιλάω για ότι χειρότερο έχω μέσα μου,
Και να προσπαθώ να σου δίνω ότι καλύτερο έχω μέσα μου γιατί δεν σου αξίζει τίποτα λιγότερο, Και να σου λέω την αλήθεια αν και κατά βάθος δεν θέλω, Και να προσπαθώ να είμαι ειλικρινής γιατί ξέρω πως το προτιμάς,
Και να νομίζω πως όλα τέλειωσαν, κι ωστόσο να περιμένω άλλα δέκα λεπτά πριν με πετάξεις έξω απ’ ζωή σου,
Και να ξεχνάω ποιος είμαι, Και να κάνουμε έρωτα στις τρεις το πρωί,
Και κάπως με κάποιο τρόπο να σου εκφράζω έστω και λίγο
Τον ακάθεκτο
Τον ακατάλυτο
Τον ακατάσβεστο
Τον μεταρσιωτικό
Τον ψυχαναλυτικό
Τον άνευ όρων τον τα πάντα πληρούντα, τον δίχως τέλος και δίχως αρχή,
ΕΡΩΤΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΣΕΝΑ

Μανώλης Αναγνωστάκης

Στο παιδί μου... 
Στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια
Και του μιλούσανε για Δράκους και για το πιστό σκυλί
Για τα ταξίδια της Πεντάμορφης και για τον άγριο λύκο
Μα στο παιδί δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια
Τώρα, τα βράδια, κάθομαι και του μιλώ
Λέω το σκύλο σκύλο, το λύκο λύκο, το σκοτάδι σκοτάδι,
Του δείχνω με το χέρι τους κακούς,
του μαθαίνω Ονόματα σαν προσευχές,
του τραγουδώ τους νεκρούς μας.
Α, φτάνει πια!
Πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά.

Από τη συλλογή Ο στόχος (1970)

"Αγαπα το κελί σου, τρώγε το φαΐ σου, διάβαζε πολύ..."

[...] Εκτός από τα μαρξιστικά πήραν τα άπαντα Πλάτωνα και Αριστοτέλη που είχαν την ατυχία να έχουν εκδοθεί από τον Ζαχαρόπουλο. Το όνομά του δε ξέρω γιατί τους θύμιζε τον Ζαχαριάδη. Τα κατάσχεσαν με τη δικαιολογία πως είναι τα άπαντα του Ζαχαριάδη. Τους διευκρίνισα με λεπτότητα πως νομίζω πως κάνουν λάθος και ο Σπανός μου είπε «αλλού αυτά».

Τελικά όμως αυτό σα να τους δημιούργησε μια αμφιβολία για το τι πρέπει να παίρνουν. Ο Σπανός έδωσε τότε τη γενική οδηγία πως ότι χοντρό βιβλίο υπάρχει να το παίρνουνε. είναι κομουνιστικό. Έτσι δε γλίτωσε και ένας οδηγός μαγειρικής που ήτανε ντυμένος με χοντρό χαρτί. Ο τηλεφωνικός κατάλογος τη γλίτωσε.[…] (σελ. 11)

Άκουσε παιδί μου, η Ασφάλεια δε βυζαίνει το δάχτυλο της. Δε σε πιάσαμε αμέσως για να δεις την καλοσύνη μας. Το τι έχεις κάνει από την ημέρα της Επαναστάσεως είναι γνωστό στας αρχάς. Δεν έχεις κάνει και λίγα πράγματα. Τα ξέρουμε όλα. Λοιπόν σαν καλό παιδί πες τα. Άντε θα περάσεις καλά. Σκέψου ένα πράγμα μόνο. Η Ασφάλεια για τους κακούς είναι Νταχάου και για τους ειλικρινείς Παράδεισος. Πρόσεξε δεν εξετάζουμε την ενοχή σου που είναι αποδεδειγμένη αλλά την ειλικρίνεια σου που θα καθορίσει την δική μας συμπεριφορά.[…] (σελ. 14)

- Άκουσε παιδί μου, υπάρχουνε δυο τύποι ανακρίσεως, ο πολιτισμένος και ο επιστημονικός.

- Ποιος είναι ο πολιτισμένος;

- Αυτός που κάνουμε τώρα.

- Και ο επιστημονικός;

- Αυτός που θα ακολουθήσει. (σελ. 19)

-         Δώσε Φιστίκι Κώστα.

-         Ξύλο, σίδερο;

-         Ξύλο και βλέπουμε.

-         Μάλιστα γιατρέ.

Μου φάνηκε πως άκουσα μια περίεργη διάλεκτο αφρικανικής φυλής. Είχα σφιχτεί και περίμενα. Κοίταζα τον Κώστα. Ο Κώστας έφτυσε τα χέρια του, πήρε το ξύλο. Άρχισε.

Η φάλαγγα είναι μια υπερβολικά μεγάλη δύναμη που επενεργεί πάνω σου. Σου δίνει την εντύπωση πως γλιστράς σε μια μεγάλη, επικλινή γυαλιστερή επιφάνεια και πέφτεις πάνω σ’ ένα σκληρό γρανιτένιο τοίχο. Αν δεν ήξερες πως σε χτυπάνε στα πόδια, θα σου ήτανε αδύνατο να προσδιορίσεις από πού έρχεται. Τις κινήσεις του βασανιστή τις βλέπεις. Τα χτυπήματα είναι ο γρανιτένιος τοίχος. Η επικλινής επιφάνεια τα διαστήματα ανάμεσα στο χτύπημα. Όταν ο ρυθμός είναι κανονικός είναι λιγότερο επώδυνος από τον ακανόνιστο ρυθμό. Την λεπτομέρεια αυτή την ξέρουν και σε χτυπάνε μια γρήγορα μια αργά. Αρχίζουνε να σε χτυπούν από κάτω προς τα πάνω και αντίστροφα. Ξέρουνε πως η πρώτη σου αντίδραση είναι να μαζέψεις λίγο τα πέλματα Αυτό τους αφήνει αδιάφορους, γιατί ξέρουνε πως ύστερα από δέκα χτυπήματα το πόδι πρήζεται τόσο πολύ, που γεμίζει το παπούτσι.

Άρχιζα να φωνάζω. Δεν ήξερα πόσο δυνατή είναι μια ανθρώπινη φωνή. Φώναξα τ’ όνομά μου. Άκουγα τη φωνή μου που ήταν αφύσικα δυνατή. Σταματήσανε. Μα θα ‘ταν δε θα ‘ταν δέκα χτυπήματα. Δεν τόλμησα να κάνω καμιά σκέψη. Ο Σπανός με ρώτησε αν άλλαξα γνώμη. Δεν τον κοίταξα. Ο Κώστας ξανάρχισε. Φώναζα. Κάποιος φεύγει και πηγαίνει στο αποχωρητήριο και παίρνει το σφουγγαρόπανο. Κολλάει το σφουγγαρόπανο πάνω στο στόμα μου. Όλη κείνη η αηδία κυλάει στον οισοφάγο μου. Το βαστάει σφιχτά και το πανί στραγγίζεται στο στόμα μου. Δε μπορώ πια ν’ αναπνεύσω.[…] (σελ. 24)

[...]Ξημέρωσε. Πρώτη αίσθηση του χώρου. Δυνατός ήλιος. Εγώ πεσμένος στο πάτωμα. Κάποιος μού ‘τριβε το κεφάλι σε κάτι λάσπες. Ξερατά. Μου έκρυβε το κεφάλι πάνω στους εμετούς. Με συμβούλευε: «Φάε γουρούνι, φάε, γκρου γκρου γκρου.» Είχα κάνει εμετό. Ποιος ξέρει πότε. Πόση ώρα με χτυπάγανε. Πρέπει να υπολογίσω. Υπολογίζω. Τρεις ώρες, μόνο. Τι απέραντος χρόνος μπορεί να ‘ναι τρεις ώρες.[…] (σελ 26)

[...]Το κελί δεκαεφτά ήτανε το κελί που ο προηγούμενος κρατούμενος έμενε αυστηρά. Αυτό σήμαινε πως όλες οι ανάγκες του γινόντουσαν μέσα. Άπειρα σκουπίδια. Βρόμα πάνω από έντονη. Μόλις κλείδωσε την πόρτα και έμεινα μόνος, ένοιωσα σιγουριά. Το αίσθημα του ποντικού που για να γλιτώσει τη γάτα μπαίνει στη φάκα. Τέλειωσα. (σελ 28)

[...]Ακούγεται ένα «σκασμός». Θόρυβος μπάρας που άνοιγε. Το κελί πρέπει να’ ταν το διπλανό μου ή το πιο κάτω. Ο φρουρός βλαστημάει και λέει στο γέρο: «γιατί τραγούδαγες ρε, για να βρω το μπελά μου, ε;» Ακούγεται να πέφτει ξύλο. Ο γέρος παρακάλαγε  «ακούστε, κύριε φύλακα, να σας εξηγήσω, κύριε φύλακα, μη βαράτε κύριε φύλακα, είμαι 68 χρονών, είμαι ευυπόληπτος οικογενειάρχης, μόνο για δήλωση μ’ έχουν εδώ.» Το ξύλο έπεφτε κανονικά. Απόλυτη ησυχία. Μόνο τα χτυπήματα και ο γέρος που έκλαιγε.[…] (σελ 29)

  

[…] Αλλού ήτανε χαραγμένο πολύ βαθιά μια συμβουλή “τρώγε το φαΐ σου, αγάπα το κελί σου, διάβαζε πολύ” Πιο κάτω πρόσεξα μερικές γραμμές χαραγμένες στον τοίχο. Προφανώς μέρες στην απομόνωση. Μέτρησα 58 γραμμές, άλλος είχε 32 και ένας άλλος 30.[…] (σελ 30)

[…] Σηκώνει τα χέρια του και τα κατεβάζει με φόρα στα μάτια, πιέζει τους βολβούς προς τα κάτω, δεν πονάω αλλά υπάρχει απόλυτο σκοτάδι. Οι βολβοί προχωράνε προς τα κάτω.

Σχεδόν είναι σίγουρο πως είναι κόλπο. Σκέφτομαι πως δεν είναι δυνατό να αφήνουν τέτοιες ιατροδικαστικές αποδείξεις βασανιστηρίων, θυμάμαι πως στο κρανίο υπάρχει μια μεγάλη κοιλότητα που έχει μέσα τους βολβούς. […] (σελ. 51)

[…] Το ρεύμα διέρχεται τον ανθρώπινο οργανισμό σε συνεχή κύματα. Νομίζεις πως τα κόκαλά σου, η σάρκα σου, τα νεύρα σου είναι λαστιχένια και κυματίζουν όπως ένα χαλί που το τινάζεις από το μπαλκόνι. Το στόμα σου, η γλώσσα σου, γίνεται σα χαλκός και είναι λιγάκι αλμυρό, το στομάχι σου, τα άντερά σου και τα γεννητικά όργανα γίνονται μια ενότητα συμπαγής, σιδερένια που σε τσιμπάει σα να’ χει καρφίτσες. Με άλλα λόγια είναι μια ανάποδη φάλαγγα. Αυτό γίνεται πότε από το ένα αυτί και πότε από το άλλο. Κάθε τόσο ο ένας κοίταζε την καρδιά. Νομίζω πως, άμα δούνε πως η καρδιά είναι γερή, δυναμώνουν την ένταση. Η διαφορά με τη φάλαγγα είναι πως εκεί, όσο περνάει η ώρα αρχίζεις να νιώθεις πως κάποτε θα τελειώσει, θα λιποθυμήσεις. Εδώ όσο περισσότερες εκκενώσεις δέχεσαι, τόσο αυξάνει η ζωτικότητά σου και γίνεται πιο αφόρητο. Τα μάτια σου τρέχουνε, η μύτη σου τρέχει και τα νιώθεις μολυβένια. Το στόμα σου γεμίζει σάλια. Πετάγεσαι πολύ δυνατά. Κάθε φορά ακούς τα λουριά να τρίζουν. Μόλις σταμάτησαν χάθηκα.[…] (σελ. 60)

Περικλής Κοροβέσης, ανθρωποφύλακες, Κάλβος 1983

  

Κυκλοφορεί για πρώτη φορά αύριο Παρασκευή, πρώτη ημέρα της 48ωρης απεργίας των δημοσιογράφων, ο "ΑΝΤΙ-Χ-ΤΥΠΟΣ", το απεργιακό 16σέλιδο φύλλο της Διακλαδικής Πρωτοβουλίας στα ΜΜΕ. Το έντυπο θα κυκλοφορήσει σε 45.000 αντίτυπα σε όλη την Αθήνα δωρεάν (στα stand των free press). Το σποτάκι παίζεται από σήμερα στα ραδιόφωνα. Το φύλλο αυτό θα είναι μια ανεξάρτητη έκδοση που θα περιλαμβάνει τα βασικά μέτωπα των απεργιών: συλλογικές, συμβάσεις, μεταφορές, υγεία, εκπαίδευση, χτύτπημα στο δημόσιο, ενέργεια, χώρος των ΜΜΕ, κινητοποιήσεις στην Ευρώπη κ.λπ. ως αντι-πληροφόρηση απέναντι στην κατευθυνόμενη πληροφόρηση των κατεστημένων ΜΜΕ. Θα γραφτεί από δημοσιογράφους εθελοντικά, θα σελιδοποιηθεί εθελοντικά κ.λπ. Το κόστος του είναι μόνο το τυπογραφείο και τα χρήματα που παίρνει η εταιρεία διανομής για να το πάει στα stand. Για να καλυφθεί το κόστος αυτό, η Πρωτοβουλία αναζητά συνδρομές από Ομοσπονδίες και σωματεία για να μπορέσει να υλοποιηθεί η έκδοση. Στην ταυτότητα της έκδοσης θα αναφέρονται και τα σωμετεία που θα δώσουν χρήματα.Επίσης, υπάρχει η δυνατότητα όποια Ομοσπονδία ή Σωματείο θέλει, να πάρει αντίτυπα για να τα μοιράσει στα μέλη της. Γίνεται προσπάθεια να συγκεντρωθούν χρήματα από Σωματεία ώστε η αυριανή έκδοση να κυκλοφορήσει και στη Θεσσαλονίκη.

Κυκλοφορεί για πρώτη φορά αύριο Παρασκευή, πρώτη ημέρα της 48ωρης απεργίας των δημοσιογράφων, ο "ΑΝΤΙ-Χ-ΤΥΠΟΣ",  το απεργιακό 16σέλιδο φύλλο της Διακλαδικής Πρωτοβουλίας στα ΜΜΕ. Το έντυπο θα κυκλοφορήσει σε 45.000 αντίτυπα σε όλη την Αθήνα δωρεάν (στα stand των free press). Το σποτάκι παίζεται από σήμερα στα ραδιόφωνα.  Το φύλλο αυτό θα είναι μια ανεξάρτητη έκδοση που θα περιλαμβάνει τα βασικά μέτωπα των απεργιών: συλλογικές, συμβάσεις, μεταφορές, υγεία, εκπαίδευση, χτύτπημα στο δημόσιο, ενέργεια, χώρος των ΜΜΕ, κινητοποιήσεις στην Ευρώπη κ.λπ. ως αντι-πληροφόρηση απέναντι στην κατευθυνόμενη πληροφόρηση των κατεστημένων ΜΜΕ.  Θα γραφτεί από δημοσιογράφους εθελοντικά, θα σελιδοποιηθεί εθελοντικά κ.λπ. Το κόστος του είναι μόνο το τυπογραφείο και τα χρήματα που παίρνει η εταιρεία διανομής για να το πάει στα stand. Για να καλυφθεί το κόστος αυτό, η Πρωτοβουλία αναζητά συνδρομές από Ομοσπονδίες και σωματεία για να μπορέσει να υλοποιηθεί η έκδοση. Στην ταυτότητα της έκδοσης θα αναφέρονται και τα σωμετεία που θα δώσουν χρήματα.Επίσης, υπάρχει η δυνατότητα όποια Ομοσπονδία ή Σωματείο θέλει, να πάρει αντίτυπα για να τα μοιράσει στα μέλη της.  Γίνεται προσπάθεια να συγκεντρωθούν χρήματα από Σωματεία ώστε η αυριανή έκδοση να κυκλοφορήσει και στη Θεσσαλονίκη.

O Jim Jarmusch για την παρθενογένεση

" Nothing is original. Steal from anywhere that resonates with inspiration or fuels your imgintion. Devour old films, new films, music, books, paintings, photographs, poems,dreams, random conversations, architecture, bridges, street signs, clouds, trees, bodies of water,light and shadows. Select only things to steal from that speak directly to your soul. If you do this, your work (and theft) will be authentic.
Authenticity is invaluable; originality is non-existent. And don' t bother concealing your thievery- celebrte it if you feel like it. In any case, always remember what Jean-Luc Godard said: ' It's not where you take things from-it' s where you take them to' . "

                                                                                                                             
(Ελεύθερη απόδοση)

"Τίποτα δεν είναι πρωτότυπο. Κλέψε από οπου αντηχείται η έμπνευση σου  ή πυροδοτεί τη φαντασία σου . Καταβροχθησει παλιές ταινίες, νέες ταινίες, μουσική, βιβλία, πίνακες ζωγραφικής, φωτογραφίες, ποιήματα, όνειρα, τυχαίες συζητήσεις, αρχιτεκτονική, γέφυρες, πινακίδες στο δρόμο, τα σύννεφα, δέντρα, υδάτινους όγκους, φως και σκιές. Επίλεξε ν κλέψεις μόνο τα πράγματα  που μιλούν απευθείας στην ψυχή σου. Εάν το κάνεις αυτό, το έργο σου (και η κλοπη) θα είναι αυθεντικά.

Η αυθεντικότητα είναι ανεκτίμητης αξίας. Η πρωτοτυπία δεν υφίσταται. Και μην κάνεις τον κόπο να κρύψειςσας την κλεψιά-γιόρτασέ την αν θεςι. Σε κάθε περίπτωση, να θυμάσαι πάντα αυτό που Ζαν-Λυκ Γκοντάρ είπε: «Δεν είναι από που θα πάρουμε τα πράγματα- είναι το που θα τα πάμε». "

Αυτή είναι η δημοκρατία σας.

Αχτουνγκ, άχτουνγκ, απαγορεύεται η κυκλοφορία σε όλο το κέντρο της Αθήνας

Δεν θα κυκλοφορεί τίποτα αύριο στην Αθήνα, με βάση την ΠΡΩΤΟΦΑΝΗ απαγόρευση κυκλοφορίας οχημάτων σε όλο το κέντρο της Αθήνας! Από τις 10 το πρωί ως το πρωί της Τρίτης!

Αν αυτό δεν θυμίζει χούντα, το επόμενο βημα είναι να απαγορεύσουν την κυκλοφορία των πεζών, αν αυτό δεν θυμίζει απαγόρευση συμμετοχής σε διαδήλωση όπως τα μαύρα χρόνια, τότε τι θυμίζει; Στις «δημοκρατίες» πάντως αυτά δεν γίνονται!
 
Ανακοίνωση των μπάτσων:
 
η κυκλοφορία θα διακοπεί από τις 10:00 π.μ. της Δευτέρας 6 Δεκεμβρίου έως τις 07:00 το πρωί της Τρίτης 7 Δεκεμβρίου, ενώ θα απαγορεύεται η στάση και η στάθμευση των οχημάτων από τις 06:00 το πρωί της Δευτέρας έως τις 07:00 το πρωί της Τρίτης στις εξής οδούς και λεωφόρους του Δήμου Αθηναίων:

• Αλεξάνδρας, σε όλο το μήκος της και στα δύο ρεύματα κυκλοφορίας, καθώς και τις καθέτους αυτής
• Σταδίου, σε όλο το μήκος της, καθώς και στις καθέτους αυτής
• Ακαδημίας, σε όλο το μήκος της, καθώς και στις καθέτους αυτής
• Βασιλίσσης Όλγας, σε όλο το μήκος της, καθώς και στις καθέτους αυτής
• Πανεπιστημίου, σε όλο το μήκος της, καθώς και στις καθέτους αυτής
• Αμαλίας, σε όλο το μήκος της, καθώς και στις καθέτους αυτής
• Φιλελλήνων, σε όλο το μήκος της, καθώς και στις καθέτους αυτής
• Συγγρού, στο τμήμα μεταξύ των οδών Αθ.Διάκου και της Λεωφόρου Βασ. Όλγας και στα δύο ρεύματα κυκλοφορίας
• Πατησίων, στο τμήμα μεταξύ των οδών Κοδριγκτώνος και Πανεπιστημίου και στα δύο ρεύματα κυκλοφορίας, καθώς και στις καθέτους αυτής
• Πειραιώς, στο τμήμα της από την Ιερά Οδό έως την πλατεία Ομονοίας και στα δύο ρεύματα κυκλοφορίας, καθώς και στις καθέτους αυτής
• Βασ.Σοφίας, στο τμήμα μεταξύ των Λεωφόρων Βασ. Κων/νου και Αμαλίας και στα δύο ρεύματα κυκλοφορίας, καθώς και στις καθέτους αυτής
• Ρηγίλλης, στο τμήμα μεταξύ των Λεωφόρων Βασ. Γεωργίου Β' και Βασ.Σοφίας
• Υψηλάντου, στο τμήμα μεταξύ των οδών Μ.Πετράκη και Ηροδότου
• Κόκκαλη, σε όλο το μήκος της
• Μάρνη, στο τμήμα από την πλατεία Βάθης έως την οδό Πατησίων
• Στουρνάρη, στο τμήμα μεταξύ των οδών Ζαΐμη και Γ' Σεπτεμβρίου
• Μπουμπουλίνας, στο τμήμα μεταξύ των οδών Στουρνάρη και Βασ. Ηρακλείου
• Γ' Σεπτεμβρίου, στο τμήμα από την οδό Μάρνη έως την πλατεία Ομονοίας, καθώς και στις καθέτους αυτής
• Οι δρόμοι γύρω από τις πλατείες Ομονοίας, Συντάγματος, Κοτζιά, Κάνιγγος

από anonymos
http://indy.gr

Πόλη Φάντασμα ή Who' s afraid of the Big Bad Woolf?

Δευτέρα 6 Δεκέμβρη 2010

Το κέντρο της Αθήνας από τις 10:00 π.μ είναι κλειστό. Ούτε λεωφορεία όυτε τρόλεϊ ούτε τίποτα. Από χθες το βράδυ τα ΜΑΤ βρίσκονται παντού. Σήμερα έχουν προγραμματιστεί συγκεντρώσεις από τις 11 το πρωί ως το απόγευμα. Who' s afraid of the Big Bad Woolf? 
Aλήθεια πόσο φοβισμένοι είναι; Πόσα οστρακόδερμα θα ναι αυτή τη φορά στους δρόμους; Πόσες παράνομες και καταχρηστικές "προληπτικές" συλλήψεις θα γίνουν;
Ο Δεκέμβρης του '08 ήταν το ερώτημα. Ο Δεκέμβρης του '10 θα ναι η απάντηση;

Fernando Pessoa

Fernando António Nogueira de Seabra Pessôa, known mainly as Fernando Pessoa (Portuguese pronunciation: ; b. June 13, 1888 in Lisbon, Portugal — d. November 30, 1935 in the same city at the Hospital of São Luís), was a Portuguese poet, writer, literary critic and translator, and one of the most significant literary figures of the 20th century. The critic Harold Bloom has referred to him in the book The Western Cannon as the most representative poet of the 20th century, along with Pablo Neruda. He was trilingual in Portuguese, English, and in French.

List of works

Books by Fernando Pessoa

• Collected Poems of Álvaro de Campos, Vol. 2, 1928–1935, Translated from the Portuguese by Chris Daniels, Exeter (UK): Shearsman Books, 2009. ISBN 9781905700257 [3]
• Lisbon - What the Tourist Should See, Exeter (UK): Shearsman Books, 2008. ISBN 978190570752 [4]
• The Collected Poems of Alberto Caeiro, Translated from the Portuguese by Chris Daniels, Exeter (UK): Shearsman Books, 2007. ISBN 9781905700240 [5]
• Selected English Poems, Exeter (UK): Shearsman Books, 2007. ISBN 9781905700264 [6]
• Message, Translated from the Portuguese by Jonathan Griffin, Exeter (UK): Shearsman Books, 2007. ISBN 9781905700271 [7]
• Selected English Poems , ed. Tony Frazer, Exeter (UK): Shearsman Books, 2007. ISBN 1905700261
• A Centenary Pessoa, tr. Keith Bosley & L. C. Taylor, foreword by Octavio Paz, Carcanet Press, 2006. ISBN 1857547241
• A Little Larger Than the Entire Universe: Selected Poems, tr. Richard Zenith, Penguin Classics, 2006. ISBN 0-14-303955-5
• The Education of the Stoic, tr. Richard Zenith, afterword by Antonio Tabucchi, Exact Change, 2004. ISBN 1878972405
• The Book of Disquiet, tr. Richard Zenith, Penguin classics, 2003. ISBN 9780141183046
• The Selected Prose of Fernando Pessoa, tr. Richard Zenith, Grove Press, 2002. ISBN 0-8021-3914-0
• Sheep's Vigil by a Fervent Person: A Translation of Alberto Caeiro, tr. Eirin Moure, House of Anansi, 2001. ISBN 0887846602
• Selected Poems: with New Supplement tr. Jonathan Griffin, Penguin Classics; 2nd edition, 2000. ISBN 0141184337
• Fernando Pessoa & Co: Selected Poems, tr. Richard Zenith, Grove Press, 1999. ISBN 0-8021-3627-3
• Poems of Fernando Pessoa, anthology ed. & tr. Edwin Honig & Susan M. Brown, City Lights Publishers, 1998. ISBN 0-87286-342-5
• The Keeper of Sheep, bilingual edition, tr. Edwin Honig & Susan M. Brown, Sheep Meadow, 1997. ISBN 1878818457
• Message, tr. Jonathan Griffin, introduction by Helder Macedo, Menard Press, 1992. ISBN 190570027X
• The Book of Disquietude, tr. Richard Zenith, Carcanet Press, 1991. ISBN 0-14-118304-7
• The Book of Disquiet, tr. Iain Watson, Quartet Books, 1991. ISBN 0704301539
• The Book of Disquiet, tr. Alfred Mac Adam, New York NY: Pantheon Books, 1991. ISBN 0679402349
• The Book of Disquiet, tr. Margaret Jull Costa, London, New York NY: Serpent's Tail, 1991, ISBN 1852422041
• Fernando Pessoa: Self-Analysis and Thirty Other Poems, tr. George Monteiro, Gavea-Brown Publications, 1989. ISBN 0943722144
• Always Astonished, tr. Edwin Honig, San Francisco CA: City Lights, 1988. ISBN 9780872862289
• Selected Poems by Fernando Pessoa, tr. Edwin Honig, Swallow Press, 1971. ISBN B000XU4FE4
• ENGLISH POEMS by Fernando Pessoa, 2 vol. ( vol. 1 part I - Antinous, part II - Inscriptions; vol. 2 part III - Epithalamium), Lisbon: Olisipo, 1921 (vol. 1 - 20 p., vol. 2 - 16 p., 24 cm). http://purl.pt/13967
• 35 SONNETS by Fernando Pessoa, Lisbon: Monteiro & Co., 1918 (20 p., 20 cm). http://purl.pt/13963
• ANTINOUS: a poem by Fernando Pessoa, Lisbon: Monteiro & Co., 1918 (16 p., 20 cm). http://purl.pt/13961
• Fernando Pessoa: The anarchist banker and other Portuguese stories Carcanet Press Ltd., 1996

 Quotes 

What would happen to the world if we were human? 
(Τι θα συνέβαινε στον κόσμο άν ήμασταν άνθρωποι;)

To be understood is to prostitute yourself. 
(Για να γίνεις κατανοητός πρέπει να  εκπορνεύσεις τον εαυτό σου)

To write is to forget. Literature is the pleasantest way of ignoring life.
(Το να γράφεις σημαίνει να ξεχνάς. Η Λογοτεχνία είναι ο πιο ευχάριστος τρόπος να αγνοείς τη ζωή)

Μια ιστορία για ένα σκύλο και έναν γάτο

[...]Μια μέρα εμφάνισε εριλιχίωση που του έκανε μεγάλη ζημιά στο συκώτι.Ο κτηνίατρος που τον είχε αναλάβει έκανε ό,τι μπορούσε με φάρμακα και ενέσεις. Η κατάστασή του όμως χειροτέρευε. Κάποια στιγμή μάλιστα ο γιατρός, σε μια ύστατη προσπάθεια με κάποιες δυναμωτικές ενέσεις, μου είπε:"Αυτές οι ενέσεις είναι η τελευταία μας ελπίδα.Είναι Παρασκευή, αν δεν έχει καταφέρει να ανακάμψει μέχρι την Κυριακή, φέρε τον την Δευτέρα να τον 'κοιμήσουμε' ".[...]Ήταν μόλις Παρασκευή βράδυ, τον είχαμε περιβάλει με όλη μας την αγάπη, αλλά τον έβλεπα τον φουκαρά να "σβήνει". Κάθε φορά που τον άγγιζα κλαψούριζε. Τότε ήταν που έκανε την εμφάνισή του ο Αντώνης. Ήταν ένας αδέσποτος ξανθός γάτος που τον είχαμε ονομάσει έτσι επειδή την άραζε στο διπλανό σπίτι του φίλου μου και γιατρού που τον έλεγαν Αντώνη. Ήρθε δίπλα στον Μπούλη, μυρίστηκαν και χωρίς πολλά πολλά ο γάτος κάθησε πολύ απλά πάνω στο αριστερό πλευρό του σκύλου. Δεν κουνήθηκε παρά μόνο την Κυριακή το πρωί που ήρθε πάλι ο κτηνίατρος για να δει την εξέλιξή του, μια και τη Δευτέρα θα πηγαίναμε για ευθανασία. Περιττό να αναφέρω την έκπληξή του και την βεβαιότητα στον τόνο της φωνής του μόλις αντίκρυσε το θέαμα. Μου είπε εμφατικά: "Τη γλίτωσε ο δικός σου...του κράτησε ζεστό το συκώτι για πολλές ώρες και τώρα αρχίζει να ανακάμπτει...δικός σου είναι ο γάτος;".[...]Από τότε οι δυο τους έγιναν αχώριστοι, σε σημείο να μοιράζονται ακόμη και το ιδιο πιάτο.[...]Μετά την ανάρρωση του σκύλου και τη υιοθεσία του γάτου, η εξοικείωση έγινε ακόμη μεγαλύτερη, σε σημείο που ο γάτος επέλεγε τα συρτάρια μου για το άραγμά του και ο σκύλος τον "σβέρκωνε"(σαν να ήταν κουτάβι) το γάτο μέσα από τα κάγκελα του κήπου κάθε φορά που εκείνος ξεπορτιζε χωρίς άδεια. Αναρωτήθηκα πολλές φορές πόσο πιο εύκολες θα ήταν οι σχέσεις των ανθρώπων άν πέρα από το ένστικτο λειτουργούσαν καταλυτικά και άλλες συναισθηματικές δυνάμεις, μη ανταγωνιστικές, μη εγωιστικές και μη συμφεροντολογικές.

Πάρης Καρακαλπάκης, "Ενας γάτος για τον σκύλο μου", ΒΗmagazino 5/12/2010,σ. 14

Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας δολοφονίας
Ανέβηκε από tvxorissinora.

Δεκεμβρης 2008-Δεκέμβρης 2010.

Πέρασαν δύο χρόνια κι ούτε που το κατάλαβα.Και τώρα τα νοήματα και τα όνειρα ετοιμάζονται να πάρουν ξανά σάρκα και οστά. Το θέμα ομως δεν είναι οτι ετοιμάζονται αλλά το αν θα πάρουν.Μετά είναι το μεγάλο ερώτημα: Πώς θα ζωντανέψουν και πώς θα τα κρατήσουμε στη ζωή; Τότε λέγαμε πως να, κατι γίνεται, κάτι σαλεύει. Η κατραπακιά όμως ήταν ισχυρότερη. Δεν ήταν ζώντανό.Ήταν ένα μπαλόνι που το φουσκώσαμε, το φουσκώσαμε, πήγε ψηλά, σχέδον έσκισε τα γκρίζα σύννεφα και μετα..πουφ! εσκασε. Κια γυρίσαμε όλοι σχεδον στα λαγούμια μας γεμάτοι λύπη.
Τώρα όμως δεν γίνεται να αποδειχθεί ότι ήταν μόνο ένα μπαλόνι. Δεν θα μας το συγχωρήσω φιλε αυτή τη φορά.
Περπατάω στους δρόμους της μεγάλης πόλης και βλέπω ερείπια ανθρώπων να κοιτάζουν με απλανές βλέμμα. Σε κάποιες μαγικές στιγμές αυτό το βλέμμα φωτίζεται ξαφνικα έιτε με τρυφερότητα είτε με οργή, είτε και με τα δύο μαζί. Με όργή και τρυφερότητα. Αντίθετα θα μου πεις.
Νιώθω μερικές φορές ότι οι λέξεις αρχίζουν να χάνουν το νόημά τους. Θες να φωνάξεις, να βρίσεις, να διαμαρτυρηθείς,όμως δεν βγαίνει φωνή. Δεν βρίσκεις τις λέξεις, τους φθόγγους. Να πεις τι; Όλα έχουν ειπωθεί ξανα και ξανα. Περιμένω τις σιωπηλές πορείες. Τα σιωπηλά πρόσωπα στο δρόμο τη νύχτα να βαδίζουν όλα μαζι, σε όλη την πόλη, αδιάκοπα. Χωρίς λέξεις, χωρίς διαχωρισμούς χρωμάτων. Μόνο άνθρωποι.Μόνο μάτια.
Γιατί όταν χάσουν πραγματικά το νόημά τους οι λέξεις, τότε μένουν μόνο οι πράξεις.Το θέμα είναι αυτές οι πράξεις να είναι γόνιμες και όχι τυφλές και πληγωμένες. Γιατι τότε θα καταντήσουμε σαν τα σκυλιά που επιτιθενται επειδή έχουν πληγές στο σωμα τους.Και αυτό δεν βγαζει πουθενα...

ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ-ΟΤΑΝ Ο ΘΕΟΣ ΧΑΛΑΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΧΑΛΑΖΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΣ ΒΓΑΙΝΕΙ ΞΕΚΑΛΤΣΩΤΗ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΣΦΥΡΙΧΕΙ ΤΟΥΣ ΑΝΤΡΕΣ ΠΕΤΑΕΙ ΠΕΤΡΕΣ ΣΤΑ ΠΕΡΙΠΟΛΙΚΑ ΤΗΝ ΑΡΑΖΕΙ ΠΑΝΩ ΣΑ ΣΚΙΟΥΡΟΣ ΣΤΑ ΔΕΝΤΡΑ ΚΙ ΑΝΑΒΕΙ ΤΣΙΓΑΡΟ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΣΤΡΑΠΕΣ.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ ΕΠΕΣΥΜΑΝΘΗ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑΝ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΝ ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑΝ ΚΑΙ ΩΡΑΝ ΕΙΣ ΤΡΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΜΕΡΗ-ΚΑΤΑ ΕΞΑΚΡΙΒΩΜΕΝΑΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΣ ΜΑΣ Η ΑΝΑΤΙΝΑΞΙΣ ΓΕΦΥΡΑΣ ΣΤΟ ΜΑΝΧΑΤΑΝ Η ΠΡΟΜΥΘΕΥΣΙΣ ΟΠΛΩΝ ΣΕ ΑΝΑΡΧΟΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ Η ΦΥΓΑΔΕΥΣΙΣ ΚΡΑΤΙΚΩΝ ΑΚΡΩΣ ΑΠΟΡΡΗΤΩΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ ΟΦΕΙΛΟΝΤΑΙ Σ' ΑΥΤΟ ΤΟ ΙΔΙΟ ΑΤΟΜΟ. ΦΕΡΕΤΑΙ ΦΕΡΟΥΣΑ ΜΑΥΡΟ Ή ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟ ΠΟΥΛΟΒΕΡ ΠΑΙΔΙΚΑ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΕΝΙΑ ΧΤΕΝΑΚΙΑ ΣΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΤΙΣ ΤΣΕΠΕΣ ΔΑΝΕΙΚΟΥ ΠΑΝΩΦΟΡΙΟΥ.
ΓΕΝΗΘΕΙΣΑ: ΑΓΝΩΣΤΟΝ
ΓΕΝΟΣ: ΑΓΝΩΣΤΟΝ
ΚΑΤΟΙΚΙΑ: ΑΓΝΩΣΤΟΣ
ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ: ΑΝΩΣΤΟΝ
ΘΡΗΣΚΕΥΜΑ: ΑΘΕΟΣ
ΧΡΩΜΑ ΟΦΘΑΛΜΩΝ: ΑΓΝΩΣΤΟΝ
ΟΝΟΜΑ: ΣΟΦΙΑ ΒΙΚΥ ΜΑΡΙΑ ΟΛΙΑ ΝΙΚΗ ΑΝΝΑ ΕΦΗ ΑΡΓΥΡΩ
ΔΑΡΕΙΟΣ ΔΑΡΕΙΟΣ.ΠΡΟΣ ΟΛΑ ΤΑ ΠΕΡΙΠΟΛΙΚΑ
ΠΡΟΣΟΧΗ ΟΠΛΟΦΟΡΕΙ. ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ. ΟΠΛΟΦΟΡΕΙ. ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ.

ΤΗ ΛΕΝΕ ΣΟΦΙΑ ΒΙΚΥ ΜΑΡΙΑ ΟΛΙΑ ΝΙΚΗ ΑΝΝΑ ΕΦΗ ΑΡΓΥΡΩ
ΚΙ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΗ ΟΜΟΡΦΗ ΟΜΟΡΦΗ ΟΜΟΡΦΗ ΘΕ ΜΟΥ....

Κατερινα Γωγου, Ιδιώνυμο