Δεκεμβρης 2008-Δεκέμβρης 2010.

Πέρασαν δύο χρόνια κι ούτε που το κατάλαβα.Και τώρα τα νοήματα και τα όνειρα ετοιμάζονται να πάρουν ξανά σάρκα και οστά. Το θέμα ομως δεν είναι οτι ετοιμάζονται αλλά το αν θα πάρουν.Μετά είναι το μεγάλο ερώτημα: Πώς θα ζωντανέψουν και πώς θα τα κρατήσουμε στη ζωή; Τότε λέγαμε πως να, κατι γίνεται, κάτι σαλεύει. Η κατραπακιά όμως ήταν ισχυρότερη. Δεν ήταν ζώντανό.Ήταν ένα μπαλόνι που το φουσκώσαμε, το φουσκώσαμε, πήγε ψηλά, σχέδον έσκισε τα γκρίζα σύννεφα και μετα..πουφ! εσκασε. Κια γυρίσαμε όλοι σχεδον στα λαγούμια μας γεμάτοι λύπη.
Τώρα όμως δεν γίνεται να αποδειχθεί ότι ήταν μόνο ένα μπαλόνι. Δεν θα μας το συγχωρήσω φιλε αυτή τη φορά.
Περπατάω στους δρόμους της μεγάλης πόλης και βλέπω ερείπια ανθρώπων να κοιτάζουν με απλανές βλέμμα. Σε κάποιες μαγικές στιγμές αυτό το βλέμμα φωτίζεται ξαφνικα έιτε με τρυφερότητα είτε με οργή, είτε και με τα δύο μαζί. Με όργή και τρυφερότητα. Αντίθετα θα μου πεις.
Νιώθω μερικές φορές ότι οι λέξεις αρχίζουν να χάνουν το νόημά τους. Θες να φωνάξεις, να βρίσεις, να διαμαρτυρηθείς,όμως δεν βγαίνει φωνή. Δεν βρίσκεις τις λέξεις, τους φθόγγους. Να πεις τι; Όλα έχουν ειπωθεί ξανα και ξανα. Περιμένω τις σιωπηλές πορείες. Τα σιωπηλά πρόσωπα στο δρόμο τη νύχτα να βαδίζουν όλα μαζι, σε όλη την πόλη, αδιάκοπα. Χωρίς λέξεις, χωρίς διαχωρισμούς χρωμάτων. Μόνο άνθρωποι.Μόνο μάτια.
Γιατί όταν χάσουν πραγματικά το νόημά τους οι λέξεις, τότε μένουν μόνο οι πράξεις.Το θέμα είναι αυτές οι πράξεις να είναι γόνιμες και όχι τυφλές και πληγωμένες. Γιατι τότε θα καταντήσουμε σαν τα σκυλιά που επιτιθενται επειδή έχουν πληγές στο σωμα τους.Και αυτό δεν βγαζει πουθενα...